I LOVE TO DESIGN

I AM

image
Hello,

I'm Kedar Bhope

Kedar Bhope started his media career in 2013 as a freelance reporter. He later joined Prabhat, a Marathi Daily, in Ahmednagar. In 2015, he joined as Sub-editor at Pudhari, a leading Marathi Daily in Ahmednagar.

Kedar Bhope is also Owner of Mitra Publicity. Mitra Publicity offer it's customer Web Designing Services from last 8 years.


Education
University of Pune

Bachelor of Business Administration

Tilak Maharashtra University

Master of Journalism

Tilak Maharashtra University

Bachelor of Journalism


Experience
Owner

Mitra Publicity

Past City Reporter

Daily Prabhat

Sub-editor

Daily Pudhari


My Skills
Web/ Blog Design
Journalism
Branding
Marketing

4+

Awards Won

120+

Happy Customers

340+

Projects Done

5768

Photos Made

WHAT CAN I DO

Web Design

We offer a wide variety of website design services.

Responsive Design

We have the capability of featuring websites over desktop, smartphones and tables alike with responsive web design services

Graphic Design

Pictures speak louder than words and thus, we create graphics that define businesses’ services in the best possible way.

News

Kedar, only provide news related services for Daily Pudhari.

Video Broadcasting

We Provide Video Broadcasting services from our Youtube Channel.

Unlimited Support

Ensuring your business runs smoothly and risk free all year round. Takes care of your IT Support needs 24/7, Easy Communication, and Fast Turnaround.

SOME OF WORK

पुस्तकी गराड्यातील विद्यार्थी ....


पुस्तकी गराड्यातील विद्यार्थी  ....


केदार भोपे .

मो. ८०५५३७३७१८

स्वतंत्र भारताचे भवितव्य असणारा भारताचा भावी नागरिक म्हणजे आजचा विद्यार्थी... आजच्या विद्यार्थ्याचे भवितव्य योग्य त-हेने घडवले गेले तरच उद्याचा समाज आणि भारताचे भविष्य उज्वल ठरणार आहे. आपल्या देशावर असलेले त्याचे प्रेम, निष्ठा, आई-वडील-थोरामोठ्यांचा आदर करणारी जीवनमुल्ये त्याचेजवळ असणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.


परंतू सद्य:स्थितीचा विचार करताना आपण खरंच असे विद्यार्थी घडवत आहोत का ? आजची शिक्षण पद्धती असे विद्यार्थी तयार करण्यात सक्षम आहे का ? किंवा आजची शिक्षण पद्धती असे विद्यार्थी निर्माण करण्यात कितपत यशस्वी ठरत आहे यावर देखील विचार करणे गरजेचे आहे.विद्यार्थ्यांचे व्यक्तिमत्त्व घडविण्यात, त्यांच्यावर योग्य संस्कार करण्यात, त्यांच्या मनात जीवनमुल्यांचे नंदनवन फुलविण्यात आजाची शाळा, महाविद्यालये किती यशस्वी झाली आहेत यावर विचार करणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.विद्यार्थ्यांचा सर्वांगीण विकास करण्यापेक्षा फक्त सुशक्षित बेकारांचे लोंढे आपण निर्माण करत आहोत. पुर्वी ज्ञानार्जन करण्यासाठी आई-वडील आपल्या मुलाला गुरूकुलात पाठवत असत. तिथे गुरूच्या आज्ञेत राहून विद्यार्थ्याचा सर्वांगीण विकास साधला जात असे. मात्र आजची विद्यार्थांची अवस्था लक्षात घेण्यासारखी आहे.



आज विद्यार्थ्यांना प्रश्न विचारला की, "बाळ, तु अभ्यास कशासाठी करतोस ?" त्याचे उत्तर असते, "परीक्षेसाठी...."
एखाद्या नामवंत शाळेत प्रवेश घेण्यासाठी परीक्षा, नोकरीसाठी मिळविण्याठी परीक्षा, लहान मुलांच्या चेह-यावरील निरागस हास्य या परीक्षेच्या गराड्यात हरवून गेले आहे. आज लहान लहान मुलांनाही पुर्व प्राथमिक शाळेत प्रवेशासाठी परीक्षेला सामोरे जावे लागते. घरात आई-वडील, आजी-आजोबा यांना लहान सहान प्रश्न विचारणारी, प्रत्येक गोष्ट जिज्ञासूवृत्तीने पाहणारी लहान मुलं खरी ज्ञानार्थी असतात, आपण मात्र त्यांना परीक्षार्थी बनवत असतो. आज शाळा, महाविद्यालयातील विद्यार्थी परीक्षेतील गुणांसाठी धडपडताना दिसतात. पालकांच्या अपेक्षेचे ओझे मनावर घेऊन परीक्षेला सामोरे जातात आणि परीक्षेतील नैराश्यामुळे आत्महत्यादेखील करतात. परीक्षेचा ध्यास घेताना मुळ ज्ञानाकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन मात्र विसरून जातात. सुट्टीच्या काळात देखील या विद्यार्थ्यांसाठी खास अभ्यासवर्गांचे आयोजन केले जाते. त्याला प्रवेश घेण्यासाठी देखील परीक्षा....


अशा परिस्थितीत त्या मुलांनी त्यांना आवडणारे विषय, पुस्तके केव्हा वाचायची...? त्याला आवडणारे खेळ केव्हा खेळायचे....? निसर्गाचा आस्वाद कधी घ्यायचा...? फक्त पदवी हातात मिळविण्यासाठी शिक्षण घ्यायचे. खरंच या क्रमिक पुस्तकांच्या अभ्यासक्रमातून जीवनातील व्यवहारांचे ज्ञान प्राप्त होते...?


आज विद्यार्थांचा पुस्तकी शिक्षणामुळे प्रत्यक्ष जीवनातील व्यवहारांशी ज्ञानाचा संबंध राहिलेला दिसत नाही. शिक्षण पूर्ण केल्यानंतरही बाहेरच्या जगात त्याचा निभाव लागेल याची शाश्वती नाही. परीक्षा देताना सुद्धा कॉपी, प्रश्नपत्रिका फोडणे, पैसे देऊन पदवी मिळविणे अशा मार्गांचा वापर होताना दिसतो. नोकरी मिळविण्यासाठी पैसे द्यावे लागतात. विद्या, ज्ञान हे मानवाच्या प्रगतीचे मूळ आहे. पण आजच्या व्यवस्थेत फक्त परीक्षा महत्त्वाची मानली जाते. शैक्षणिक संस्थांच्या बाजारामुळे शिक्षणाच्या दर्जावरही प्रश्न चिन्ह निर्माण झाले आहे. हे सर्व बदलण्यासाठी व्यवसायाभिमुख शिक्षण होणे गरजेचे आहे. एखाद्या परिस्थितीशी सामना करण्यासाठी शिक्षणाची गरज भासली की, आपोआपच विद्यार्थी ज्ञानार्थी बनेल. त्याची ज्ञानलालसा वाढविण्यासाठी शिक्षकांबरोबरच पालकांनी प्रयत्न करणे गरजेचे आहे. आपल्या अपेक्षांचे ओझे त्याच्या पाठीवर टाकण्यापेक्षा त्याची आवड, त्याचा कल लक्षात घेऊन त्याला त्याप्रकारचे शिक्षण देणे महत्त्वाचे आहे.


आपला पाल्य फक्त पदवी मिळविण्यासाठी शिकवायचा नाही, तर जीवनातील व्यवहारांचे चढ-उतार, संघर्षाला सामोरे जाण्यासाठी घडवायचा आहे याची जाणीव होणे महत्त्वाचे आहे. विद्यार्थ्याला जेव्हा याची जाणीव होईल तेव्हा तो नुसता परीक्षार्थी न राहता ज्ञानार्थी होईल यात शंका नाही. जगातील अन्य देशातील विद्यार्थ्यांच्या तुलनेत आपण जे विद्यार्थी घडवत आहोत ते विद्यार्थी फक्त पुस्तकी गराड्यात न राहता त्यांच्यावर व्यावसायिक दृष्ट्या संस्कार घडवणे महत्त्वाचें आहे.त्यांना अशा पुस्तकी गराड्यातून बाहेर पडून विविध प्रकारचे खेळही जमले पाहिजेत. आज जागतिक पातळीवर तीव्र स्पर्धा चालू आहे या स्पर्धेत विद्यार्थ्यांना उतरवायला पाहिजे. सर्वच विद्यार्थी जर पुस्तकी किडा बनून राहिले तर क्रीडा विश्वाचा नाश होण्याची भीती आहे. याकरिता भारत सरकारने विद्यार्थ्यांना क्रीडा क्षेत्रात प्रोत्साहन दिले पाहिजे. आपण आपल्या विद्यार्थी पाल्याला अभ्यास एके अभ्यास करूत त्याच्यावर मानसिक दडपण तर आणत नाही ना हेही पाहणे तितकेच महत्वाचे आहे.

कायद्याचा धाक फक्त विद्यार्थ्यांनाच का ?


कायद्याचा धाक फक्त विद्यार्थ्यांनाच का ?


केदार भोपे
मो.८०५५३७३७१८
सध्या राज्यभरातील सर्व विद्यापीठातील प्राध्यापकांनी आपल्या काही मागण्यांसाठी पेपर तपासणीवर बहिष्कार टाकून आंदोलन पुकारले आहे. याद्वारे त्यांनी विद्यार्थ्यांना वेठीस धरले.  प्राध्यापकांच्या या आंदोलनाचे दुरगामी परिणाम विद्यार्थ्यांच्या पुढील शैक्षणिक जीवनावर होणार आहेत. परीक्षांचा निकाल उशिरा लागल्याने पुढील वर्षाचे प्रवेश उशीराच होणार, प्रवेश उशिरा झाल्याने विद्यार्थ्यांच्या परीक्षा पुढे जाणार आणि याचा त्रास फक्त विद्यार्थ्यांनाच. या सर्वाला फक्त राज्य सरकारच जबाबदार आहे. नेट परीक्षा देशभरात १९९१ साली लागू क्कारण्यात आली मात्र राज्य सरकारने तसे परिपत्र १९९९ साली काढले. नेट ची परीक्षा ही प्राध्यापकांच्या गुणवत्ता वाढीसाठी असतांना प्राध्यापकांच्या काही संघटना  मात्र या परीक्षेतून सुट मिळावी अशी मागणी करत आहे. नेट परीक्षा पास होण्यासाठी जुन्या प्राध्यापकांना सरकारने वारंवार मुदतवाढ देऊनही प्राध्यापकांच्या संघटना त्यांच्या मागणीवर ठाम आहेत. पीएचडी धारक प्राध्यापकांना २००० मध्ये आणि एम फील धारक प्राध्यापकांना २००६ मध्ये या नेट च्या परीक्षेतून सुट देण्यात आली आहे. प्राथमिक आणि माध्यमिक शाळेत घडलेल्या विद्यार्थ्यांना कॉलेज मध्ये  आकार देण्याचे काम प्राध्यापक करत असतात. शिक्षण सेवेचा दर्जा उंचावण्यासाठी सरकारने त्यांना नवीन तंत्रज्ञान, परीक्षा, आणि प्रशिक्षण सक्तीचे केले आहे. डॉक्टर, वकील इंजिनिअर हे जर अशा प्रकारे नवीन तंत्रज्ञान शिकून त्यांचे ज्ञान अद्ययावत करत असतील तर प्राध्यापकांसाठी नेट परीक्षा देऊन त्यांचे ज्ञान अद्ययावत करणे गरजेचे आहे.
       प्राध्यापकांच्या या आंदोलनामुळे आज विद्यार्थ्यांसमोर अनेक प्रश्न उपस्थित राहत आहेत. वारंवार संप, आंदोलने करून विद्यार्थ्यांना आणि शासनाला वेठीस धरण्याचा व त्यातून  आपल्या मागण्या मान्य करून घेण्याचा प्रयत्न प्राध्यापकांच्या संघटनेतर्फे होत आहे. आज राज्यभरात नेट परीक्षा उत्तीर्ण झालेले जवळपास २५ हजार विद्यार्थी नोकरी नसल्याने बेरोजगार आहेत. शिष्यवृत्ती साठी अहमदनगर मध्ये झालेले विद्यार्थ्यांचे आंदोलन जर सरकार कडक भूमिका घेऊन आणि पोलीसी बळाचा वापर कडून मोडीत काढू शकते तर प्राध्यापकांच्या या आंदोलनाला सडेतोड उत्तर देण्यासाठी बेरोजगार असलेल्या जवळपास २५ हजार नेट धारक प्राध्यापकांना सेवेत घेऊन जुन्या प्राध्यापकांवर कारवाई का करीत नाही हा मोठा प्रश्न आहे. एकीकडे शिष्यवृत्ती बंद दुसरीकडे दुष्काळ तर तिसरीकडे प्राध्यापकांचे हे आंदोलन यामुळे राज्यातील विद्यार्थी भरडत जात आहे. वारंवार होणाऱ्या प्राध्यापकांच्या या आंदोलनासाठी कठोर कायदेशीर कारवाई करणे गरजेचे असतांना उच्च व तंत्र शिक्षणमंत्री श्री. राजेश टोपे तर नुसते चर्चाच करत बसले आहेत.सरकारच्या या नरमाई च्या भूमिकेमुळे अशा संघटना आता मुजोर बनत चालल्या आहेत.उत्तरपत्रिका तपासणीचे काम सुरु झाल्याशिवाय अजिबात चर्चा करणार नाही अशी सक्त भूमिका जर सरकारने ने घेतली असती तर प्रश्न इतका जटील बनला नसता.  दिवसभरात ३ते ४ तास काम करून महिन्याला सत्तर हजार ते एक लाख रुपयांपर्यंत पगार घेणाऱ्या प्राध्यापक मंडळींना विद्यार्थ्याचे भवितव्य असे धोक्यात टाकतांना बरे कसे काही वाटत नाही ? हे समजायलाच काही मार्ग नाही. हीच प्राध्यापक मंडळी आपले कॉलेज मधील सकाळचे काही तास ड्युटी संपल्यावर बाकीचा आपला दिवसभरातील वेळ विविध प्रकारचे व्यवसाय करून किंवा खाजगी कोचिंग क्लासेस चालवणे नाहीतर राजकीय पक्षांचे काम करत घालवतात. अशा प्रकारे विविध बिगर शैक्षणिक कामे करतांना हीच प्राध्यापक मंडळी विद्यादानाच्या महान कार्याला दुय्यम प्रकारचा दर्जा देतात.
एकीकडे सरकारतर्फे संपबंदी विधेयक मांडले जात असतांना त्याच सरकारचे मंत्री मात्र प्राध्यापकांच्या संपकरी संघटनेबरोबर फक्त चर्चा करण्यात धन्यता मानतात. महाराष्ट्र विद्यापीठ कायद्यान्वये प्राध्यापकांनी काम नाकारल्यास त्यांना कायदेशीर कारवाई करून निलंबित करण्याचा अधिकार सरकारला आहे. कायद्याने त्यांच्यावर कारवाई करण्याचा अधिकार असतांना तो अधिकार वापरण्याचे धाडस व तो निर्णय घेण्याची निर्णयक्षमता सरकारकडे नाही हेच आपल्या प्रगतीशील महाराष्ट्राचे दुर्दैव म्हणावे लागेल. शांततेच्या मार्गाने शिष्यवृत्तीसाठी आंदोलन करण्याऱ्या विद्यार्थ्यांवर बळजबरीने पोलीस कारवाई करून विद्यार्थ्यांना तुरुंगात टाकण्याची जशी कारवाई सरकारने केली होती तशीच कारवाई जुन्या प्राध्यापकांना निलंबित करून नवीन नेट परीक्षा पास झालेल्या नोकरी देत करून दाखवावी तरच खऱ्या अर्थाने विद्यार्थ्यांना न्याय मिळेल. आणि तीच खऱ्या अर्थाने विद्यार्थ्यांना व शासनाला वारंवार वेठीस धरणाऱ्या प्राध्यापकांच्या संघटनेला चपराक ठरेल.

Start Work With Me

Contact Us
Kedar Bhope
+91 8055373718
Ahmednagar, Maharashtra, India

Pages

Like us on Facebook